Czasami myślę, że nie doceniamy wszyscy tej codzienności, którą sobie tworzymy. Nie widzimy piękna, którego nam zazdroszczą inni. Nie puszczamy w odchłań rzeczy, które nas męczą ,tylko trzymamy się tego kurczowo jak wariaty. Trzymamy się tego chcąc więcej od życia, a tak naprawdę tylko to nam nie pozwala się rozwinąć. Nie słyszymy wtedy świata, osoby bliskiej.

Bo czasem trzeba się uśmiechnąć. Tak mimo wszystko, spróbować na nowo żyć. Przestać żyć w klatce zbudowanej z mieszanki wspomnień i niespełnionych marzeń. Dać z siebie wszystko. Dla siebie i tych, którzy naszego uśmiechu są warci.

Piękny uśmiech.