Vilhelm Ekelund Nad kalenicą Wieczór październikowy. Na bezchmurnym tle stoją buki w brązowo-czerwonych strojach. W bezwietrznej ciszy milczy wszystko. Tylko czasem, gdzieś w oddali, kalenica z połamanych gałęzi trzeszczy w tonach tak delikatnie i brzmi tak czysto i chłodno, jak lodowy przymrozek w zimowy poranek. Wędruję do góry w zachodzie słońca w stronę stromej kalenicy, gdzie granitowa hańba spada w blado-czerwonym świetle potoków na usiane drzewnym igliwiem mokre ścieżki i zakrada się po cichu, od pnia do pnia, w nieśmiałych zwojach, wzdłuż gałęzi i konarów, w spalonych, późnojesiennych, zielonych chaszczach.

Górskie klimaty.