Schyłek lata Kończy się lato w duszy jakiś smętek, zakurzona zieleń, pola smutno-zżęte. Nie pachną chlebem zbożowe warkocze, chłód czarnowłosych nocy. Zmęczony motyl, wtulony w malwy drży na zeschłym liściu, w kołysce ślazu. Jeszcze tak niedawno szła tamtędy miłość pośród pagórków, szeroką doliną piękna, emanująca siłą, z wolna jej czas przemijał. I, jak mgła opadła tiulową, białą chustą w kwiatów rozchylone usta. Teraz milczeniem ponad łąkami, a lato dyszące skwarem wciąż w piersi gorącą falą. Pozostał odcisk zakochanej dłoni on tęskni, ona spragniona chce jak wody napić się jego po niezmierzone dno, po ciszy westchnienie, której do świtu nic nie przerywa, tak podobno było, a może będzie bywać. Trawy z orkiestrami świerszczy, oni o lecie wciąż marzą jeszcze, lecz tylko jedno przychodzi do głowy czekać...