Jak zrozumieć, jak poradzić sobie z tym dziwnym stanem, kiedy ktoś, kto jeszcze przed chwilą był tuż obok, reagował na twoje gesty i słowa, gaśnie powoli i za chwilę zostanie ,jedynie po nim jedynie puste łóżko, album ze zdjęciami, dobrze ci znany zapach ,jego domu? .

Jak powiedzieć „żegnaj” komuś, kto był przy tobie ,kilkadziesiąt lat, jak pewność, jak świadomość, że masz gdzieś na świecie twoje miejsce, światło, dom, do którego możesz wrócić – stały punkt? .

Jak wytłumaczyć sobie, takie odchodzenie?. Jak przekuć je w radość i dumę z tego, że przez tyle lat, mieliśmy tę osobę ,jeśli nie tuż obok siebie, to na dalsze, lub bliższe wyciągnięcie ręki?.

Coś, co było zawsze, nagle rozmywa się, znika. Nie rozumiesz dlaczego, choć dobrze wiesz, że taka jest kolej rzeczy.

Są dobre pożegnania, wierzę w nie. Są też pożegnania bezsensowne, niepotrzebne. Każde trzeba zaakceptować, gdy nadejdzie na nie czas. Ale nie z każdym ,musimy umieć się pogodzić.

Nic tak nie przeraża człowieka nowoczesnego, jak perspektywa istnienia Boga. - Emanuele Severino.