Kwiaty, wy, rękom pokrewne w urodzie, (rękom dziewcząt z wczoraj i dzisiaj), co często na stole leżycie od brzegu do brzegu, w ogrodzie, lekko ranne i na wpół bez życia, czekając na wodę, która by je z zaczętej agonii podniosła znowu na ręce , znów między tryskającymi biegunami dłoni, czułych palców, co by mogły więcej, niż przeczuwacie, lekkie. Odpowiedz