Przez wielkie lądy i bezkresy wieczne, wędruje myśl dobra spleciona ramieniem, każe swym księżycom zapalać koniecznie, w sumieniu codziennie tęczowe płomienie! I w słońcach zachodu i wschodach porannych, nie gasić uczucia swym dobrem nabrzmiałych, snem w pąkach kwiatowych nadzieją pachnących i w Pięknie jak magii stale zakochanym... Wciąż wzlatać, gdzie burze czaruje ma tęcza, spokojem na tarczy odmierza minuty, bo kluczem anielskim otwiera wciąż serca, wyrzuca złe myśli aż dotąd, dopóty... Spozieram już z wyżyn Snów wieczności Nieba i szaty utkanej z nadziei nie zmieniam... Ona z łez powstała przez śnieżne pryzmaty, teraz mnie przenosi w przebogate światy! Tam, nie wiesz? Jak dobroć przecedza przez dłonie ziarenka piaskowe z rozmarzeń tęczowych? Więc odpłyń dziś ze mną, w ciszy nieboskłonie czekają już na Nas skrzydlate anioły! Odpowiedz

Słonecznikowy czar Odpowiedz

Słonecznikowy zawrót głowy. Odpowiedz

Słoneczniki o zachodzie słońca Odpowiedz