Złotym piaskiem ściele się. Leśna droga. Na podwórzu. Chwieją się cienie upalnego dnia. Samotna dziewanna stoi w kwiatach. Za smugą siwego mchu. Dawnymi ścieżkami. Biegnie wrzosów fioletowy płomień.

Trwa dom nadal jako miejsce. Które zasługuje. Na odrobinę wzniosłości. Przenosząc ludzi. Do innej ziemi, do innego nieba. Czas niczego z tajemnicy nie ujął. Tylko lasy podeszły bliżej.

Ale teraz wody w domu już nie ma. Ni zagrody, ni niskich dachów. Tam, gdzie była studnia. Rośnie czarny bez. Świat wśród lasów. Odległy od wiosek.

Stary dom w lesie. Znajome głosy, dawne. Dyszą w upale bezwietrznym. Wtedy, gdy w dzieciństwie. Zbierałem grzyby. Przychodziłem tu czasem. Aby napić się wody.

W moim domu co roku jest święcona, gdy w lecie szaleje burza z piorunami, kładziemy ją zapaloną w oknie żeby chroniła nasz dom przed pożarem, a gdy ktoś kończy ziemskie życie ,wkładamy ją w ręce umierającej osoby, żeby spokojnie mogła przejść na drugą stronę.

Tam spędzić wakacje, w takim domku i jeszcze ,jedzonko od gospodarza .