Wyznanie ci dziś niosę, o ziemio jesienna – Przypomnę wpierw. Tum snuł się, tum pojął zadumę słowiańskich dębów, brzezin. Tu pieśń moja pierwsza, jako łan obrodziła, żem poczuł się tumem, w którym rozpalić trza, trza rozpłomienić ogień – Wśród twoich ścieżyn kwietnych biegałem jak pasterze, ziemio moja rodzima – i łączyłem z Bogiem drożyny twe pagórne, i pleniłem chwasty, i umiatałem szlaki jasne Idącemu. Z ciebie jest wiosna tęsknot, wiosenne przeczucie i chęć, żeby w objęcia wysokiemu Niebu rzucić ciało swe młode – od małości uciec - - O ziemio, moja ziemio! Tyś mi dziesięcinę obrodziła najpierwszą pieśnią i młodością, twoim chlebem się sycił, napawałem winem, aż oto mi tęsknoty wiatr jesienny rozciął, jakby jednym zamachem, jednym ciosem miecza, poobalał posągi, widzenia pokruszył,- i kazał mi się z pieśnią, z tęsknotą mą sprzeczać i potargał cięciwę piętej pieśnią kuszy - -

Będzie burza.