W najpiękniejszym miejscu ,gdzieś na krańcu świata. Gdzie się błękit nieba ,z horyzontem splata. Tam gdzie można spotkać, różne świata dziwy. Będziesz zachwycony , w domu i bardzo szczęśliwy.

Gdzie najzwyklejsze jedzenie, jest godne królów, bo zarobiono na nie własną pracą. Gdzie nie tyle pieniądze są ważne, co pełna miłości dobroć. Gdzie nawet czajnik na herbatę, wyśpiewuje ze szczęścia. To właśnie jest dom." Niech Bóg go błogosławi.

Dom to dla młodych, pierwsza szkoła i pierwszy kościół. Tu uczą się, co jest właściwe, dobre i co miłe. Miejsce, gdzie odnajdują pociechę, gdy są zranione, albo chore. Gdzie matkom i ojcom ,okazuje się miłość i szacunek. Gdzie dzieci są upragnione.

DOM. To dach, który chroni przed deszczem. Cztery ściany, które osłaniają od wiatru. Podłogi, które bronią przed zimnem. Tak lecz dom to coś znacznie więcej. To śmiech dziecka, matczyna pieśń, ojcowska siła. Ciepło kochających serc, blask szczęśliwych oczu, dobroć, lojalność, koleżeństwo.

Jak w dzieciństwie, nasłuchuję. Skąd dochodzą znajome głosy myszołowa. I z czyjej pamięci wyłoni się dom i zagroda. Którą las trzyma tak czule w objęciach?. - Erwin Kruk

Ten, kto tu mieszkał. Wszystko pochował: Dom, oborę, drewutnię i gołębnik. Zwyczajny las, ale barwniejszy. Z odpoczywającym światłem. Z bujniejszą zielenią. Wita mnie tak jak wtedy. Gdy zatrzymywałem się czasem. Aby napić się wody.