Bo właśnie to jest tak, że wszyscy wymagają ode mnie abym im ufał, ale jak ja pytam o nich to cisza jak makiem, albo zdawkowe odpowiedzi.

Czym purpurowe maki. Na ciemną rzucał drogę?. Sen miałem, ale - jaki? . Przypomnieć już nie mogę. Twoje to były usta?. Moje to były dłonie?. Głąb sadu mego - pusta. We wrotach księżyc płonie.