A najwłaściwszą drogą jest nauka, na własnych błędach za młodu.

Dziękuję za drogi pokazywane, za sen przy księżycu, deszcze nad ranem; za dobro, co czynisz; i potępienie. Dziękuję ci, Boże, za twoje cierpienie.

Bo kiedy idę w życiu sam drogą, jest mi źle. Tylko Bóg, znając mnie ,o tym wie. Napełnij dziś od nowa, Panie głębią swą, Bym z radością, innym ludziom dawał ją.

Gdzie jesteś, panie Boże, Ojcze mój?. W skrytości serca szukam twoich dróg. O usłysz głos wołania duszy mej. Odpowiedz mi miłością wielką swą.

Przy drodze też się pozmieniało, zgarbiony świątek bez odzienia, dziś ma na nogach kierpce białe, i pióro wbite do ramienia.

Tym, którym słowa, są drogie i smak poezji rozkoszny, niech tobie wskaże drogę do krainy ogrodów miłosnych. Gdzie nigdy smutek nie mieszka, a złość serca nie rani i każda promienna ścieżka, obsypana jest kwiatami. Gdzie miłość jest wiecznie żywa, pozbawiona nut zazdrości, a każda chwila szczęśliwa, owinięta laurem miłości.