Śpiew propellera do słów Heredii, Kiedyś zgubionych w drogowej mgle... Grałem jej jedną z moich komedii W ekstrapowietrznym tylko-en-deux. Słońce do głowy biło ekstazą. Słowa spływały w jeden refrain. Obserwowała mnie bezwyrazo Spod tangoszalu przez face-á-main. Nie wiem, czy brała, com mówił, serio. (Dwie lekkie linie w kącikach warg...) Pod nami warczał rytmiczny Bleriot I wiatr całował błękitny kark. /Bruno Jasienski/ Odpowiedz

Zamglona droga Odpowiedz

Droga w nieznane... Odpowiedz