Płatek kwiatu tulipana w kropli rosy skąpany, Dał mi do myślenia, że znów jestem kochany, To ciepłe uczucie co kwiatom blasku dodaje, Rozkwitło we mnie niczym lodu skraplanie... Kropla goni kroplę, tworzy się ocean, Serce wnika w serce, powstaje poemat. Słońce topi lody, Wiosna znów rozkwita, Przyszła Pani z dala, niechaj się przywita... Rękę swą wyciąga, dumnie, rozłożyście, Pąki już na drzewach mienią się przejrzyście. Zieleń spod stóp tryska, już onieśmielona, Składa pokłon Pani, jestem w jej ramionach... Płaszczem mnie otula, wianek na skroń kładzie, Oprzeć się nie mogę, Zima już w rozkładzie Stara się mnie sięgnąć, zmożyć zimnem srogim, Straciła kochanka...pojdzie w inne progi... Tak więc serce znów zakwitło, omotane kwieciem, Uczucie rozbłysło, niechaj już zostanie tutaj, na tym świecie. Odpowiedz

Cudny tulipan. Odpowiedz