Łubinowe pole w górach.

To głosy przecinają morze i powietrze, Lecą w doliny, w cień wąwozów i na góry, To nimi się wypełnia cała cisza, Kiedy wspinamy się na szczyt góry. To głosy rzęsistym opadają echem, I ja marzyłam kiedyś długo o tym, by jedynie zamiast powietrza głos był wiecznym moim echem. Ja w głosach straciłam część życia, Gdy burza zdarzeń falą niosła mnie po świecie, Lecz głos wierny przebył ze mną drogę całą, Jak gdyby z własnej krwi zrodzone czułe dziecię. Jak dzwięczne struny tak roskładam głosy nieraz Jest pośród nich głos, który mroki wabi z dala, Jest taki, co na oścież niebo mi otwiera I po nim w oczach mych blask gwiazdy się zapala. Ja pragnę głosu, co mnie szuka już od wieków, Być może znajdzie mnie w słoneczne winobranie, Mogła bym wreszcie powiedzieć o człowieku swe nowe, znacznie leprze i mądrzejsze zdanie