Ręka błądzi po ścianie, Obudziła się mała. Straszno w ciemnym pokoju, Prędko lampę zapala. Zaraz kwitnącej ściany Szukają senne oczy, Co w dzień im towarzyszy, A pilnuje ich w nocy. Dotyka łóżka – słyszy, Jak łóżko mówi serio: „Jeszcze nie czas na wstanie, Zaśnij, zaśnij, kochanie.” więc uciekają strachy I zasypia Anita Otoczona zapachem Kwiatów na swojej ścianie, Których barwne kielichy, Nie znając odpoczynku, Wśród nocy, po omacku, Nieomylnie i cicho Walczą o przyjście brzasku. Odpowiedz