Wiedziałam, że kocha góry i że od nich nie odstąpi. Góry to była jego wielka pasja. Nie wyobrażał sobie życia bez nich. Rozumiałam go doskonale i nigdy nie starałam się odebrać mu tego, co dla niego było najcenniejsze.

Śnieg to jak radość, która spada z nieba.

Gdzie jest ta moc, co serce spina Gdzie jest ta moc, gdy już jej nie ma Dziś już w nich zimowy chłód po szczyty Alp I tylko tli się żal. Gdzie jest ta noc, gdy zniknie w dali Słyszysz to ci, co się kochali On za nią mógł do ognia wejść Co z nimi stało się. I jest jak jest I nie ma nic Choć jeszcze śpią pod wspólnym niebem On jest już sam Jak smutny mim A ona obca z nim. I tylko czas co noc się zjawia Przedstawia kwit I płacić karze On daje mu banknoty sił Ona urodę i łzy Więc jeśli Bóg ich przyszłość znał Czemu z ich dróg ten węzeł splótł Czy dla tych chwil szczęścia bez tchu Gdy byli równi Mu. I jest jak jest, bez snów i potrzeb Choć jeszcze cień o cień się otrze I żyją tak jak z cieniem cień Martwi o każdy dzień.