Góry po prostu szybko pokazują, kto jaki jest naprawdę. W mieście możesz kogoś znać dziesięć lat i go nie poznać. W górach znasz go na wylot po paru tygodniach.

Wspomnij, jak dawniej uczyłem patrzeć, gdy o słuchanie tylko chodziło, teraz, by tamtych nauk nie zatrzeć, powiem, jak milczeć, by słychać było. Znowu pójdziemy po górach błądzić, krzyżem nas w drogę pożegna świątek, on zawsze, milcząc, wolą mą rządził, bez słów wskazywał drogi początek. Spójrz na ten głuchy kamień przydrożny, co obok krzyża od wieków leży, iluż on ludziom świadczył pobożnym, ileż wysłuchał niemych pacierzy. Nie złość się na mnie, mały piechurze, że będę tylko za przewodnika.