A to moje serce. Posiwiałe jak ogród w śniegu, Obnażone jak bezlistna brzoza. Wystawione na północny wiatr. Mróz maluje na nim białe kwiaty, przez gałązki prześwituje przeszłość.

Jest rzeczą zdrową i konieczną, abyśmy ponownie zwrócili się ku ziemi i w kontemplacji jej piękna poznali zachwyt i pokorę.

Śnieżne świerki w lesie

Oszronione świerki