Marian Grześczak Dobiegł do stromej góry. O, śnie świecący, niewolniku ciała. Chwilo, w której się stopę w rosie stawia na asfalcie, w której gałązka topoli przeradza się w oszczep, w której źrebię tak prędko wykształca się w konia, że czas się zatrzymuje w skończonej już formie; w której, na koniec, ze snu pozostaje jedna już tylko rzecz, jedna łza dla dwóch oczu. Wznieść ją – tam – najwyżej, niech zabłyśnie i sama się stoczy po zbitej twarzy pejzażu, aż ku zielonym polom, powiązanym drogami w toboły.