Klucz do domu to za mało, żeby nie czuć się w nim obco.

Nie spieszmy się do ogrodów. Którym obce ziarno ciepła. W strojnych podwojach. Mirażowe piękno pnącza. Spada na wiotkie skrzydła. Obdzierając niewinność róży. Zamkniętej w klatce. Z dala od zapachu słońca.

Nie ma sen­su pu­kać do zam­kniętych drzwi, gdy za ni­mi ni­kogo nie ma.