Schwytanie ulicy za gardło, w porze obiadowej w rozprysku słońca, w kropkach ludzi jedzących na zewnątrz pod parasolami, Ludzi, których chroni papier lub plastyk polisy, karty bankowej.

Trzeba się cieszyć się tym co się ma.

A w rynnach, co milczały przez calutką zimę. Raz po raz jakieś szmery słychać, jakieś trzaski. A my bez futrzanych rękawic chodzimy i śnią się nam parasole w kolorowe paski.