Każdy ma taki świat, jaki widzą jego oczy.

Podobno wszyscy jesteśmy różni. Może z wyglądu, czy z charakteru, lub mamy inny status społeczny. Jednak jest coś co łączy wszystkich nie zależnie od różnic. Wszyscy potrzebujemy miłości i szczęścia, a tego jednego nie kupimy za żadne pieniądze.

Pierwsze uczucia, to kwiaty wiosenne, Co się własną upajają wonią: Przed żywszym blaskiem jeszcze w cień się chronią I wierzą jeszcze w swe trwanie niezmienne. Po nich, ach! inne stubarwne, płomienne, Znów zakwitają i za słońcem gonią: Wiedzą, że zwiędną, więc czasu nie trwonią I gaszą tylko pragnienia codzienne. A później znowu wspomnień astry blade Wschodzą samotne na schyłku jesieni, I chcą trwać tylko i walczą z ulewą, Widząc w około martwość i zagładę, A w końcu jeden cyprys się zzieleni, Ponure, smutne rezygnacji drzewo. Autor : Adam Asnyk