Nie patrzcie ze smutkiem, jak płatki spadają z róży; wiedzcie, że tak jak życie, czasami rzeczy muszą zblaknąć, zanim znów zakwitną.

Kocham cię jak powietrze. Jak dziurę w starym swetrze. Jak kwiatek na łące. Po prostu kocham cię, kochanie.

Otwórz kwiat swojego serca i stań się darem piękna dla świata.

Emanuel motyl lekko siadł na Róży, swoim towarzystwem pięknej Róży służy. Mięciutkim skrzydełkiem strzepnął krople rosy, tańczy na jej płatkach Emanuel bosy. Zabawny zefirek buja ich na wietrze, Róża pąsowieje, chce motyla jeszcze. Kiedy zaś wizyta dawno się skończyła, róża nowy pączek z wdziękiem wypuściła.