A kwiaty później już rozluźniły te dziesięć piąstek w kolorze gniewu, jak „Afrykański kot” Plath, jej „czerwień pąków”. Sylvia, biedulka, tak strasznie chciała nagród, a dosłała je wszystkie - po śmierci. Byron podskoczył, Ira rozmasowywał mi stopy. „Chłopcy, ech...” Każdy wzlot mojego ducha zawdzięczam ich kwiatom , pocałunkom i wreszcie - chętnym językom.