Jakże przedziwny majestat natury jawi się bosko moim ludzkim oczom… W ogrodzie pragnień wszystkie barwy tańczą z niezwykłą mocą. Pośród jabłoni cisza się kołysze i pławią się w nim zadumane damy, subtelnym szczęściem tryska twarz dziecięca z anielskiej bramy. W dziwnym ogrodzie dojrzewają myśli, są niczym kwiaty, potrzebują słońca. Symfonia wiatru kołysze zacisznie ich nuty drżące. Ogród zaprasza tajemniczym gestem, na barwnym kwieciu kładą się promienie, wąska aleja, skąpana w zieleni, budzi pragnienia. Girlandy kwiatów są niezwykłą bramą, co wiedzie prosto do świata fantazji. W dziwnym ogrodzie splatają się myśli z czarą ambrozji. Tyle tu piękna, że więcej nie było nawet w niezwykłym ogrodzie Hesperyd, czarowne kwiaty są jak Niebios dary, wśród życia praktyk. Ach, zaszyć się tu, w potędze natury i chłonąć wszystkie kształty i zapachy. Na płatkach losu poskładać pragnienia, pod Nieba dachem. / T. M. Tarasek, Odpowiedz