Miłość to takie coś, czego nie ma. To takie coś, co sprawia, że nie ma litości. To tak, jakby budować dom i palić wszystko wokół.

To nie sztuka wybudować nowy dom, sztuka sprawić by miał w sobie duszę.

I zaoszczędzili go w skupieniu, i pragnęli, aby był i dawał miary, aż mu uwiesili jak ciężary (by przeszkodzić jego wniebowstąpieniu) swoich domów w śnieżnej scenerii olbrzymich masę, moc i brzemię. By wskazując krążył nad cyframi, nad bezmiernym czasem i nad nimi jak zegar ciążył, znaki dając im w pracach i trudzie. Lecz on ruszył nagle. I ludzie w mieście pełnym trwożliwego gwaru przyzwolili, przerażeni jego tonem, by szedł dalej z werkiem wywieszonym, i uciekli przed tarczą zegaru.

Im wyżej tym trudniej wejść.

Drewniany dom zasypany śniegiem