Człowiek nie jest ani aniołem, ani zwierzęciem, nieszczęście w tym, iż kto chce być aniołem, bywa zwierzęciem.

Dla przechodniów bądź gościnnym, dla sąsiadów – pomocnym, dla poczciwych – przyjacielem, dla złych – obcym.

Dopóki istnieje życie, jest nadzieja.

Najsmutniejsze oczy, to te w których zgasła nadzieja.

czcicielka Słońca za sobą zostawiłaś mrok idąc ku czerwonej kuli wschodzącego Słońca patrzyłaś z utęsknieniem jak światło rozgania czerń stopy bolały jednak mozolnie niosły ciebie dalej i dalej mrok wreszcie znikł nie było go nawet z tyłu nigdzie już nie władał padłaś na twarz przed Słońcem wielbiąc światło ono zaś pieściło twoje ciało wdzięczne za uwielbienie dało ciepło oraz uczucie bezpieczeństwa zostawiłaś za sobą wszystko to co było mrokiem mając nadzieję że tak będzie po wszystkie czasy jednak stało się inaczej Słońce zatoczyło krąg i na koniec zniknęło za górami znów nadszedł mrok ślepia zwierząt rozświetlały ciemność istot nocy one wyszły aby wielbić mrok były jego dziećmi drżałaś z zimna ale i ze strachu wtedy pojawił się On człowiek z pochodnią niósł światło inne niż światło Słońca jednak niósł wybawienie istoty nocy musiały uciekać na widok ognia Władysław Andrzej Bobrzycki