Posłuszna by­wam dłoniom, gdy swą historią prze­konują mnie o tym, że nic nie trwa wiecznie. W zaklęciu chwil kro­pel rozsypanych po po­liczkach na pożegnanie. W mgnieniu oka piszę list do siebie at­ra­men­tem goryczy z piórem w kształcie zdumienia. Niemożliwe... Kwiaty w sercu płoną motylami życia co mo­mentów ma kilka. autor:meedea Odpowiedz