Ciepła jak promień słońca, zimna jak gwiazda. Dumna i daleka jak szczyt w śniegach, wesoła jak wiejska dziewczyna, która wiosną wplata stokrotki w warkocze.

Bóg przemawia w ciszy i kto w sercu ucichnie zaraz go usłyszy.

Wspomnienia powracają i cofają życie które już odeszło tak jak noc o świcie, promienie wędrujące po lesie I w zadumie chwili powraca znów czas co się bajką zdaje która żyje w nas Gdy w bajce chwil szczęśliwych wspomnienie zapłonie i przeszłość nad jej blaskiem rozpostrze swe dłonie kiedy wspomnień fala znów serce poruszy wtedy ogniem buchnie i zostanie w duszy

Las o poranku