Proszę, wyjdź, Panie, ode mnie i myśli mojej omylnej nie narażaj na taką niemoc, nie narażaj na taką bezsilność. - bo nie ma takiej wdzięczności, aby objęła nieskończoność, żeby serce objęło Ciebie słoneczną smugą czerwoną różą - - a choćby objęło świat i choćby rozpłonął do szału, i choćbym rozdał siebie – wiem, że nic nie oddałem. A Ty jeszcze co dzień pomnażasz moją bezsilność, poddając Twą nieskończoność pod moją myśl omylną.

Cudna z kropelkami.