Na podwórku, przy śmietniku stoi bałwan w meloniku. Wróbel sfrunął z nad dymnika: Panie bałwan niech pan zmyka, wiosnę widać już z daleka, niech łaskawy pan ucieka. Co mi wiosna, ja nie stchórzę, wnet ją miotłą stąd przekurzę, ale wyjaw mi w sekrecie po czym wiosnę poznajecie... Będzie miała śliczny wianek, z przebiśniegów i sasanek, a gdy przyjdzie i tu staniesz wnet rozpuścisz się bałwanie...