Zawsze lubiłam ławki. Są znakiem wycofania, dystansu, łagodnej marginalizacji na obrzeżu świata. Są nieocenionym punktem obserwacyjnym, dogodnym schronieniem, bezpieczną przystanią na poboczu drogi dla tych, którzy potrafią się zatrzymać.

Jesienna królowa Po lesie rozchodzi się wesoła nowina to królowa jesień panowanie swe rozpoczyna suknią złotą drzewa ubierze nici babiego lata pajęczynami porozwiesza jarzębina czerwona korale w darze jej daje wszyscy jej się kłaniają łąki pola do odwiedzin zapraszają ptaki na jej cześć śpiewają jest ich władczyni przyszła długo wyczekiwana jesień.

Samotna jesienna ławeczka