Nadzieja nie ma końca, choć rwie się bez przerwy.

Anna Marzec Ciągłość Opowiem ci o moim śnie, w którym jestem małą dziewczynką w długiej, wiśniowej sukni stoję na ganku dworku, smutnymi oczami patrzę na przestrzeń przede mną, wilgotny krajobraz łąk, zarośli i drzew w powietrzu unosi się zapach ściętej trawy, nadchodzącej burzy i niepokoju stoję na wzgórzu w nieokreślonym oczekiwaniu, nie ma we mnie lęku wiem, że kiedyś byłam taką dziewczynką i znów bedę.

Nie ma lepszej przyjaciółki, niż siostra i nie ma lepszej siostry niż własna.