Mój Bóg O, arcydzieło ciemności, Nie chcesz niczyjej pewności. Mój Boże nieoczywisty Pod tysiącem zmarszczek skryty. Zamknięty, jak pąk róży Jest w swą ślepotę zamknięty, Woni swojej mi bronisz Nieskończenie obojętny, Więc serce me się zużywa Niewysłuchanym mówieniem. Czyż duszy, co ledwie żywa, W ten sposób się towarzyszy? A może jesteś z tworzywa, Które jak kamień nie słyszy? Dlaczego stać zawsze muszę W ciele, co ze mną się słania? Czy krzesła mi nie podajesz Po to, bym padł na kolana? O, tylekroć niepojęty, Tylekroć niepożądany, Pociągający, niechętny, W niepodobieństwach podobny, Jedyny Boże mnie godny.