Żyłyście z ludźmi pospołu; Lecz, od ludzkiej wolne skazy. Żyłyście nie nam, nie światu. Jako te cząbry i ślazy. Ni z nich owocu, ni kwiatu.

Życie jest jak płomień świecy. Na samym początku słaby i wątły, później rośnie w siłę, po to, by w końcu zniknąć, zgasnąć.

W wazonie pachną różowe kwiaty z radia miła muzyka płynie, szklane lustro fantazji lśni blaskiem całe w karmazynie...