Góry najczęściej wznoszą się na granicach między państwami, dzielą, geograficznie, narody. Ale są także miejscem spotkań ludzi żyjących po obu ich stronach, tych ludzi, których góry przyciągają, a nie odpychają.

Pół bliżej z tego, co rzeka, las rośnie byle jaki, tak mam wpisane w rejestr, chociaż powinno być – krzaki. W połowie góry – nie powiem, tej mojej lisiej skały, rosną trzy buki wiekowe i grab wiekiem zgrzybiały. wkurza mnie kiedy ptaki bez sensu wciąż świergocą, poza tym jeszcze z krzaków budzi mnie sowa nocą. Ile z tym utrapienia, gdy drzwi uchylę sosnowe, wiatr mi podrzuca do sieni, piórka i liście bukowe. Też ci dziękuję za to, iż cieszysz się ogromnie, że u nas nie bogato, zwyczajnie, szaro, skromnie. Przez to, moje niewiele, jestem dla niejednego, ubogim przyjacielem. Adios – drogi kolego. (A te kamienie w chodniku, co wszystkich tak bardzo dziwią powynosiłem z rzeki, by im nie było zimno)

Pejzaże Harasymowiczowskie, Wojtek Bellon Kiedy stałem w przedświcie a Synaj Prawdę głosił przez trąby wiatru. Zasmreczyły się chmur igliwiem Bure świerki o rzekę i góry wsparte. I na niebie byłem ja jeden Plotąc pieśni w warkocze bukowe. I schodziłem na ziemie za kwestą Przez skrzydlącą się bramę Lackowej. I był Beskid i były słowa Zanurzone po pępki w cerkwi baniach Rozłożyście złotych Smagających się wiatrem do krwi. Moje myśli biegały końmi Po niebieskich mokrych połoninach I modliłem się złożywszy dłonie Do gór do madonny brunatnolicej. A gdy serce kroplami tęsknoty Jęło spadać na góry sine Czarodziejskim kwiatem paproci Rozgwieździła się Bukowina. I był Beskid i były słowa Zanurzone po pępki w cerkwi baniach Rozłożyście złotych Smagających się wiatrem do krwi .