Wojciech Świętobor Mytnik "Biesy i Czady" Piękno tej dzikiej krainy na zawsze w Tobie zostanie. Tutaj przyjechać z daleka możesz jedynie raz. Potem już tylko powracasz - i to magiczne wracanie Nadaje sens twemu życiu, stroi je w urok i blask. Jesień wśród ciszy połonin jest jak wspomnienie miłości - Tej najprawdziwszej, jedynej - straconej w zamroczu mgły. Tutaj wędrując przez życie dotrzesz do pięknej starości, Gdzie istnieć będą jedynie święte te góry - i Ty. Pradawnych dni głuche echa i krew o pomstę krzycząca Toną w świetlistych rozblaskach, gdzie biesów tańcuje rój. Oto powietrzna, przestrzenna kraina boskiego Słońca, Gdzie czadów śpiew wiekopomny jest wiecznie niczyj w starych górach , choć Twój.