Spacer nad latarnię ... Tych dwoje bliskich sobie ludzi wpatrzonych w oczu swych źrenice ni wiatr jesienny nie ostudzi ni deszczów chłodne nawałnice Spacerkiem idą w stronę latarni splatając w uścisk swoje dłonie A liście szemrzą pod butami świat wkoło pomarańczem płonie ... Ogrzanych uczuć swych czułością mnie taki spacer nie zadziwia Bo miłość wtedy jest miłością gdy w każdą porę uszczęśliwia! Żaru miłości dwojga ludzi wpatrzonych w oczu swych źrenice ni wiatr jesienny nie ostudzi ni deszczów chłodne nawałnice! /z netu/ Odpowiedz