W sadzie anielskich piór. zobaczyłam taki puch. Tak miękki jak poranna pierzynka, u mamy w izbie. Powróciłam tam i powrócę znów, kiedy dziś głęboko w śnie zastygnę.

Minęło już nocy wiele. Gdzie ty jesteś, mój aniele?. Raz jeszcze mi, zadaj pytanie!. Już chyba odpowiem ,ci na nie, lecz jednak to tylko był ptak, nikomu nie powiem, że tak!. I nie podchodzę do okna. Przecież. Nie jestem, samotna. Bo jesteś ,TY!.

Przyleciał raz anioł, do okna i spytał, czy jestem samotna. Utkwiłam więc wzrok ,swój w dywanie. Skąd do mnie, takie pytanie?. Lecz on uśmiechnął ,się mile i patrzył na mnie przez chwilę. Potem zamachał skrzydłami i zniknął za zasłonami.

Kolorowe anioły skrzydlate, prosto z nieba niosą nam dary, bezszelestne i niewidzialne - ale, bez nich świat byłby szary.

Kiedy dziecko jest grzeczne od rana, złoty anioł - czy uwierzycie? - złotym piórem dobre uczynki, zapisuje w białym zeszycie! .

A wesołe anioły różowe, kiedy piję sok malinowy, wysyłają do mnie całuski, sto pomysłów sypią do głowy.