Znów mnie myślami swymi wołasz, myśli te pachną mi aż tutaj. Idziesz i serce niesiesz w dłoniach i serce pachnie też jak ruta. Idziesz i niesiesz swe marzenia, żeby ukoić mą tęsknotę. Tak przyjaźń w miłość się zamienia. A miłość - w co? To będzie potem. Dziś widzę twoją twarz radosną, gdy idziesz do mnie przez podwórze. Niech chwila ta wciąż będzie wiosną, niech trwa przez wieczność, nawet dłużej. Już jesteś- niczym wiosna w kwiatach, jak tęcza na szczęśliwym niebie. Teraz zamkniemy drzwi od świata. Świat niepotrzebny, gdy mam Ciebie... /Kazimiera Iłłakowiczówna/ Odpowiedz