Na dno zapadam kwitnących maków i traw, niebo nade mną, jaskry i szczaw. Słońcem opiły klonowy liść - i tak jest cudnie, że mógłbyś przyjść. I tak jest cudnie, że trwać byś mógł - nim w słońcu zblednie różowy głóg. Nim weroniczki zwiędną i ślaz - mógłbyś się w sercu śnić jeszcze raz. Nim wiatr z pokwiatu odmuchnie mlecz - potem byś sobie znów poszedł precz. -Maryla Wolska