Musimy uwolnić się od nadziei, że morze kiedykolwiek odpocznie. Musimy nauczyć się żeglować przy silnym wietrze.

błędy nie popełniajmy cudzych błędów oni się zapomnieli, a my stoimy i trwamy jak długo tysiąc lat, w jednym dniu u Boga, niemożliwe staje się możliwym błądzimy z wyboru zapominamy się rozkosznie, jak nóż w plecach tkwi w nas ostry błąd mylimy się że doskonali jesteśmy,. Bóg też się zapomina tak kocha że nie pamięta, naszych obrzydliwości nie zapuszczajmy korzeni, w popękaną zeschłą ziemię naszych pragnień, pozwól mi uderzyć w morską skałę niech wypłynie strumień przy zachodzie słońca wody nawrócenia .

Budząc się rano, pomyśl jaki to wspaniały skarb żyć, oddychać i móc się radować – Marek Aureliusz