Woda jest dla żeglarza jak wino, bo wędrowanie po jej bezmiarze jest upajające.

Żagle żywo łopoczą i łódka dryfuje bokiem na zawietrzną. Szoty trzeba niestety wybrać i złapać za ster.

Nie da się ani zawrócić słońca, ani zmienić przeszłości.

Zniknęły żagle za horyzontem. Ciszą tęsknota płynie powoli. Bledną wspomnienia każdego ranka. Radość ucieka, gdyż serce boli.