Dziś moja dusza jest smutna dla ciała. Boli mnie wszystko: pamięć, oczy i ramiona.

Pytasz kim jestem ? Trudne pytanie!! Nie łatwo mówić samej o sobie. Jak obiecałam, tak też się stanie, strofami wiersza odpowiem Tobie. Jestem kobietą jakich tysiące spotykasz co dzień, na każdym kroku. Ubrana w szary płaszcz codzienności, w marzeniach szukam życia uroku. Raz jestem twarda jak tafla lodu, stając w obronie świętych wartości. Innym znów razem jak kryształ krucha, gdy życie nie ma dla mnie litości.

Cho­ciaż no­gaw­ki Twoich spod­ni stały się moc­no za krótkie, to z marzeń nig­dy nie wyrastaj...