Nieważne jak wysoka jest góra, każde jej zbocze może stać się ścieżką.

Beskidzie górski graniczny! Beskidzie górski zielony! Od Boga pomiędzy narody rzucony! Coś źródła podzielił na morza, na dwoje, O, powiedz mi, powiedz! czy jeszcze twe zdroje Tak żywo jak dawniej i grają, i pienią? Czy łąki się twoje jak dawniej zielenią? Czy szumią twe lasy, jak dawniej, wesoło? Czy trzmielą tak smukło twe świerki wokoło? Czy sklepią się jeszcze twe buki jak wprzódy? A jawor czy chyli się jeszcze do wody? Beskidzie zielony! W trzy rzędy sadzony! Beskidzie graniczny! Beskidzie kochany! I chłodem jelenim, i mgłami owiany... Gdzież czasy są owe, gdym konno tam hasał, Gdym serce i oczy po tobie ja pasał? To wąsik się ledwie na twarzy mi pisał I świat mną jak świerkiem wyniosłym kołysał... A dzisiaj spoglądam, Beskidzie, w twe strony Żałośnie - jak jawor nad wodą schylony...