A tymczasem biały puszek leci z chmury, robiąc czapki, dość fikuśne nagim drzewom. Kamienice drżące ,z zimna wnet otuli i rozjaśni, nawet najsmutniejsze niebo.

Wstałam rano, tak jak zawsze wpół do szóstej. Odruchowo się spojrzałam, w stronę okna. Okolica założyła, śnieżną chustę, w miękkich piórach, wyglądała wprost zalotnie. Poznikały szare bruki, zgniłe liście, pod futrzaną peleryną ,z małych gwiazdek. Podejrzewam, że Mikołaj i renifer, piją mleko dla ,wzmocnienia przed wyjazdem.