I choćby spalić    　 wszystkie mosty,    　 pomieszać szlaki,    　 zmącić wodę,    　 ja w tych popiołach    　 znajdę prawdę,    　 w dni labiryncie    　 znajdę drogę.    　 Bo pójdę tam,    　 gdzie słońce wstaje,    　 zbiorę opadłe    　 płatki kwiatów,    　 zrobię bukiety    　 piękne, nowe,    　 a myśli wepnę    　 w skrzydła ptaków.    　 Niech fruną z serca    　 wprost do ludzi,    　 co duszę mają    　 i sumienie,    　 jestem wolnością,    　 jestem prawdą,    　 i w nic innego    　 się nie zmienię.

W pięknym kolorze.