Można być człowiekiem bar­dzo wyk­ształco­nym i jed­nocześnie bar­dzo głupim.

Słaby człowiek stałe „pan­cerz siły" no­si. Praw­dzi­wie sil­ny ten co włas­nych słabości się nie boi.

By­wają ta­cy ludzie którzy w dys­kusjach są niemal idealni, ale w mo­men­cie kon­fron­tacji w ich dłoniach znaj­dują się już tyl­ko kamienie.

Wiel­cy ludzie dos­trze­gają małe rzeczy.

Niektórzy w objęciach eufo­rii pod­niece­ni poczu­ciem wyższości- toną w samozachwycie.

Jed­no słowo może spra­wić że wszys­tko zno­wu roz­padnie się na kawałki.

Nieby­wałe jak szyb­ko ludzie zwyk­li za­pomi­nać o tym co obiecy­wali po słowie ,,zawsze".

Pa­radyg­mat głupo­ty to stała zmienna.

Oby całe życie móc odróżniać dobrą pa­mięć od pamiętliwości.

Nie war­to się złościć kiedy ja­kiś idiota na­m do­kucza. W końcu na­dej­dzie tak zwa­ny od­wet i sam na włas­nej skórze poczu­je co to jest po­niżanie.

Wy­maga­nie człowie­czeństwa od ludzi stało się dziś rzeczą nieludzką.

Wszys­tko co przyj­dzie już w nas pozostanie.