Ta­ka szczęśli­wa i radosna, bo ma twar­dy orzech do zgryzienia. Mała wiewiórka.

Róża cze­kająca w szklar­ni na wy­rok, chab­ro­wi pol­ne­mu zazdrości… że ten, deszczem przez Niebo jest kar­miony a us­chnie na wolności.

Październik skrzepły, będzie luty ciepły.

Lipa A chociażby je pocięli piłami A chociażby je kładli pokotem Nikt nie powie – Drzew zabijać nie wolno. Autor: Ernest Bryll, Ballada o drzewach

Siłą tęsknoty słoneczni­ki wyrosły. Pes­tki jesieni.

W og­rodzie współczes­ności Je­dyny Og­rodnik pielęgnu­je cu­dow­ne słoneczniki... Każdy z nich bez wyjątku god­ny uwa­gi, po­siadający bo­gate wnętrze i marzenia...

Cza­sami obiet­ni­ce są jak doj­rzały słonecznik. Je­go kwiat wygląda pięknie, ale w środ­ku często znaj­dują się pus­te ziarna.

Jak słonecznik od­wra­cający się ku słońcu, ja od­wra­cam się ku Tobie...

Bez Ciebie tra­wa jest tyl­ko zielon­ka­wa, niebo niebies­ka­we, a słonecznik je­dynie żółtawy.

Kiedy jesz słonecznik wszys­tko jest ład­nie, pięknie. Ziaren­ko za ziaren­kiem, aż w końcu tra­fiasz na spa­lone i po­zos­ta­je nies­mak w ustach. Tak sa­mo jest z ludźmi, po niektórych zos­ta­je niesmak...

Praw­dzi­wa miłość jest jak słonecznik. Trze­ba wie­dzieć, z której stro­ny ug­ryźć, a jak już się go ''przeżuje'' to spo­ro ka­wałków zos­ta­je między zębami.

Dzi­siaj Two­je urodzi­ny, słońce świeci, tort. Między na­mi wspom­nień smak. Inaczej wy­marzyłam świat.