Nie odnaleźliście się - bo ona dniami spacerowała poszukując Ciebie wśród kamienic , a Ty nocami podążałeś przez miasto szukając jej śladu ...

Są tacy , którzy uciekają od cierpienia miłości ... Kochali - zawiedli się i nie chcą już nikogo kochać , nikomu służyć , nikomu pomagać ... Taka samotność jest straszna , bo człowiek uciekając od miłości - ucieka od samego życia ... zamyka się w sobie ...

Tam gdzie słychać muzykę i słowa miłości wypowiadane wierszem - dusze ludzkie czują się jakby mieszkały w pięknym , baśniowym pałacu ... mimo , że inni nazywają ten pałac drewnianą starą chatą ...

Miłość ... niczym dwa żaglowce płynące oceanem w magicznej poświacie zachodzącego słońca ... i nie wiek , ani uroda ją scala , ale piękne dusze , wspólne marzenia i niosąca fala ...

Uroda mija , wnętrze pozostaje . I tylko piękne wnętrze urodzie - uroku dodaje ...

Jest Ci źle ? Nie powiem - hej , uśmiechnij się , daj spokój , nie warto płakać ... Płacz ile chcesz , lecz pomyśl tylko - czy warto ???

Tylko idc na samotny spacer i patrząc na uśmiechniętych ludzi , możesz nauczyć się cieszyć czyimś szczęściem , skoro Twoje gdzieś uciekło ...

Nadzieja zawiera w sobie światło mocniejsze od ciemności , jakie czasami panują w naszych sercach ...

... I nawet gdy zmęczony po pracy będziesz chciał obejrzeć mecz , a ja powiem , że mam ochotę na spacer , ty zerwiesz się ze swojego wygodnego fotela i zabierzesz mnie do parku . Wtedy będę wiedziała , że ciągle mnie kochasz ...

Samotna , w burze , nie zamknę okna , porozmawiam z wiatrem , wyszumię się z dzewami , podsłucham deszcz , który przegada całą ulewę ... Nareszcie nie będę sama ...

Jest na świecie taki rodzaj smutku , którego nie można wyrazić łzami . Nie można go nikomu wytłumaczyć ... Nie mogąc przybrać żadnego kształtu , osiada ciasno na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy ...

Kobieta jest organizmem ultradoskonałym . Potrafi się regenerować po ekstremalnie ciężkich doświadczeniach ... przetrwa wszystko ...